Ανάμεσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας, μέσα από το άγχος και τις χιλιάδες υποχρεώσεις που μας κατακλύζουν, εμείς οι άνθρωποι, ζώντας παράλληλα και σε μια κοινωνία έτοιμη να μας κάνει κριτική και να μας ….καταβροχθίσει κάθε στιγμή, ψάχνουμε διαρκώς για κάποια διέξοδο.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Αστακό, έκανα οικογένεια εδώ και εδώ μεγαλώνω τα παιδιά μου. Πάντα θυμάμαι να προσπαθώ να δώσω μια ευχάριστη νότα στη ζωή μου χωρίς να ξέρω τον τρόπο.
Στις πόλεις τα συνομήλικα παιδιά είχαν το σινεμά, το θέατρο, το μπαλέτο. Εγώ εδώ έπαιζα στο δρόμο αυτοσχέδια παιχνίδια με τους φίλους….Η μόνη μου διέξοδος η τηλεόραση…..Θαύμαζα τον ‘έξω κόσμο’ και κάθε τι που έβλεπα εκεί έμοιαζε παραμυθένιο και τόσο μακρινό.
Κάθε χρόνο έβλεπα το καρναβάλι της Πάτρας, θαύμαζα τα λαμπερά κοστούμια, το κέφι, την χαρά στα πρόσωπα που έλαμπαν. Και εμείς εδώ με κάτι μικρές πλαστικές μασκούλες που βρίσκαμε στα μαγαζάκια της γειτονιάς γινόμασταν ήρωες τρανοί για λίγες ώρες με τη φαντασία….Η ψυχή μας λαχταρούσε κάτι ν’ αλλάξει, ν’ αλλάξει ο τόπος μας προς το καλύτερο, να κάνει κάτι για μας, ν’ αλλάξουν οι άνθρωποι…
Αθεράπευτα ρομαντικά τα παιδικά μυαλά!
Αθεράπευτα ρομαντική και η ψυχή μας…που όσο και αν μεγαλώνει το σώμα που τη φιλοξενεί εκείνη μένει αγνή, γελαστή, δυνατή.. ένα παιδί!!! Ένα παιδί έγινα κι εγώ ξανά όταν μαζί με μια ομάδα αποφασίσαμε να στήσουμε ένα ερασιτεχνικό καρναβάλι. Ένιωσα να ξυπνάει μέσα μου εκείνη η λαχτάρα που ένιωθα να χαμογελάσω όπως χαμογελούσαν τα χαρούμενα πρόσωπα που έβλεπα παιδί στην τηλεόραση κι έμοιαζαν μαγικά!!!
Η φαντασία αστείρευτη!!! Το πρακτικό μέρος δύσκολο. Η συνδρομή και η βοήθεια ανύπαρκτη. Κάθε χρόνο όμως μια καινούργια ιδέα, ένα καινούργιο γκρούπ, ένας καινούργιος αγώνας να παρακινήσουμε τον κόσμο στη συμμετοχή, στο να ξεπεράσει το ταμπού της κλειστής κοινωνίας που όλα αυτά μέχρι τότε της ήταν άγνωστα.
«Οι πειρατές», «Η Κούβα», «Η κόλαση», «Μπουκιά και συγχώριο» ήταν μερικές από τις ιδέες μας. Και δεν μπορώ να ξεχάσω «τους μάγους», «τους ψαράδες», «την κηδεία», «το κόκκινο δωμάτιο».
Θέλω με την ευκαιρία που μου δίνεται να συγχαρώ τους ομαδάρχες των γκρουπ που με πολύ προσωπικό κόπο αλλά και μεράκι παρουσίασαν κάθε χρόνο ένα πολύ όμορφο θέαμα δίνοντας την ευκαιρία στον κόσμο να συμμετέχει αλλά και να διασκεδάσει παρακολουθώντας το καρναβάλι του Αστακού.
Ακούσαμε σχόλια θετικά και αρνητικά. Ακόμα και τοπική εφημερίδα πριν μερικούς μήνες θέλησε να κάνει ‘πνεύμα’ για τις γυναίκες που συμμετέχουν στο καρναβάλι. Δεν θα μείνω σε αυτό αν και με πλήγωσε. Θα ακολουθήσω αυτό που λέει η ψυχή μου, η παιδικότητά μου. Θα δώσω χώρο στο χαμόγελό μου να απλωθεί και να αγκαλιάσει όλους, κι εκείνους που το καταλαβαίνουν και εκείνους που όχι.
Ελάτε και φέτος όλοι μαζί μας! Βοηθήστε μας να στηρίξουμε αυτό που ξεκινήσαμε με ανιδιοτέλεια. Θέλουμε τη συμμετοχή σας και το χαμόγελό σας.
«Μία ερασιτέχνης καρναβαλίστρια»
